Karty czyta lektor. Wy tylko wybieracie najgorszą

Nie dla normalnych to imprezowa gra karciana po polsku, w którą gra się przez przeglądarkę. Mechanika jest z rodziny Cards Against Humanity: jedna osoba jest sędzią i dostaje czarną kartę ze zdaniem, w którym brakuje jednego elementu, a wszyscy pozostali zagrywają ze swojej ręki białą kartę, żeby tę lukę wypełnić. Sędzia wybiera odpowiedź, która go najbardziej rozłożyła, i przyznaje punkt. Potem sędzia się zmienia i lecicie dalej.

Różnica polega na tym, że nie ma pudełka, nie ma kart do tasowania i nie ma nikogo, kto musi czytać zdania na głos. Gracze siedzą na swoich telefonach, a telewizor albo laptop podpięty do dużego ekranu pełni rolę stołu: pokazuje karty i czyta je lektorem. Nie syntezatorem, który skleja sylaby, tylko nagranym głosem, który wymawia całe zdanie z poprawną polską odmianą.

Ta odmiana to nie ozdobnik, tylko warunek, żeby żart w ogóle zadziałał. Czarna karta mówi „Nigdy nie ufaj ___ po pierwszej butelce" i wymaga dopełniacza. Biała karta jest w mianowniku: „chory kot sąsiadki". Bez odmiany dostajesz „Nigdy nie ufaj chory kot sąsiadki", co brzmi jak zepsuty tłumacz. Z odmianą — „Nigdy nie ufaj choremu kotu sąsiadki" — i puenta wchodzi tak, jak powinna.

Całość jest po polsku i pisana pod polskie realia: nie tłumaczenie amerykańskiej talii, tylko karty o rzeczach, które zna każdy, kto był na weselu, w urzędzie albo u babci na obiedzie. Humor jest czarny, wulgarny i bez hamulców, więc to gra wyłącznie dla dorosłych i nie ma trybu rodzinnego.

Większość gier imprezowych dla dorosłych przegrywa w tym samym miejscu: przy rozstawianiu i tłumaczeniu zasad. Zanim wszyscy zrozumieją, o co chodzi, połowa ekipy wróciła do rozmowy, a pudełko zostaje otwarte na stole do końca wieczoru. Gra przez przeglądarkę omija ten moment — jest kod, jest ekran i po dwudziestu sekundach gracie.

Sprawdza się wszędzie tam, gdzie ludzie siedzą w jednym pomieszczeniu i mają telefony w kieszeniach: na domówce, na wieczorze kawalerskim, na panieńskim, na urodzinach, na sylwestrze i na zwykłej piątkowej imprezie, która miała być na dwie godziny. Dla każdej z tych okazji zebraliśmy osobny poradnik — jak rozegrać wieczór, ile rund ustawić i na co uważać przy danej ekipie.

Nie potrzebujecie planszy, kostek, pionków ani miejsca na stole. Nie musicie niczego drukować ani zamawiać z dostawą na jutro. Potrzebujecie telefonów, jednego dużego ekranu i jednej osoby, która założy grę — reszta wieczoru dzieje się sama.