Gry na imprezę dla dorosłych, bez planszy i bez tłumaczenia zasad

Gry imprezowe dla dorosłych dzielą się na dwie grupy. Pierwsza wymaga rozstawienia, przeczytania instrukcji i przekonania sześciu osób, że warto poświęcić na to kwadrans. Druga to picie na czas, które kończy się szybciej, niż zaczyna. Pomiędzy jest luka, w której siedzi karcianka typu Cards Against Humanity — i to właśnie tę lukę wypełnia Nie dla normalnych.

Zasada jest jedna: sędzia pokazuje czarną kartę z luką, wszyscy pozostali zagrywają ze swojej ręki białą kartę, żeby tę lukę wypełnić, a sędzia wybiera to, co go najbardziej rozłożyło. Kto wygrał rundę, dostaje punkt. Sędzia zmienia się co rundę, więc każdy raz decyduje i wielokrotnie zagrywa.

Różnica względem pudełka jest w tym, że nikt nie musi czytać kart na głos. Robi to lektor: nagrany głos, który wymawia całe sklejone zdanie z poprawną polską odmianą — bo „chory kot" w luce wymagającej dopełniacza brzmi „chorego kota", a nie „chory kot". Ta odmiana to techniczny drobiazg, który decyduje o tym, czy puenta wchodzi, czy się rozsypuje.

Do tego dochodzi rzecz, której papierowa wersja nie potrafi: karty nie leżą na stole, więc nikt ich nie widzi przed czasem, nikt nie zagląda sąsiadowi w rękę i nikt nie musi tasować. Sędzia widzi zagrane karty anonimowo i dopiero po wskazaniu zwycięzcy dowiaduje się, kto ją zagrał.